Svíþjóð: Innflytjendastefna á villigötum

Hege Storhaug er kvennréttindakona og rithöfundur sem hefur barist gegn mannréttindabrotum og ofbeldi gagnvart konum og börnum meðal innflytjenda í Noregi. Hún segir líf margra þeirra eyðilagt af ofstækisfullum hugmyndum og ómanneskjulegum siðum íslamstrúar. Storhaug hefur skrifað níu bækur þar sem fjallað er um þvingunarhjónabönd, heiðursmorð, umskurð stúlkna, barnabrúðkaup, íslam og innflytjendamál. Tvær bókanna hafa komið út á íslensku í þýðingu Magnúsar Þórs Hafsteinssonar: Dýrmætast er frelsið (2008) og Þjóðaplágan íslam (2016). Þessi grein er útdráttur úr þeim bókum og birtist hér með góðfúslegu leyfi þýðanda. Millifyrirsagnir og texti í ramma, undir myndum og myndböndum er sum part viðbót vefsíðuhaldara.

Ásýnd Evrópu er óðum að breytast. Fjöldi innflytjenda hefur streymt til álfunnar á undanförnum áratugum. Ólíkir menningarheimar mætast. Hefðbundin vestræn gildi eiga víða undir högg að sækja. Jafnvel á Norðurlöndum blasir við alvarlegur vandi. Í mörgum tilvikum hefur aðlögun misheppnast: gettómyndun, aukið trúarofstæki, kynjamisrétti, ofbeldi gegn konum og börnum, kynfæralimlestingar, heiðursmorð og hjónabönd þar sem ungt fólk er þvingað til að eiga maka sem eru sóttir til upprunalandsins. Allt eru þetta vandamál sem nágrannalönd okkar glíma nú við í síauknum mæli og afleiðingar innflytjendastefnu undanfarinna áratuga.

Í þessari grein er einkum fjallað um þann vanda sem frændur okkar Svíar standa frammi fyrir. Í inngangi greinarinnar er jafnframt farið yfir sviðið í Noregi. Gríðarmikil heimildavinna liggur að baki bókum Hege Storhaugs, Dýrmætast er frelsið og Þjóðaplágan íslam. Bókunum er ekki síst ætlað að vinna bug á fordómum sem koma í veg fyrir opna og gagnrýna umræðu um innflytjendamál. Stundum er sagt að þróunin á Íslandi sé a.m.k. tíu árum á eftir því sem gerist í nágrannalöndunum. Margt bendir til að þessar bækur lýsi vandamálum sem við Íslendingar munum þurfa að takast á við fyrr en síðar.

Hege Storhaug hóf feril sinn sem vinstrisinnuð blaðakona hjá norska dagblaðinu Klassekampen (Stéttabaráttan). Storhaug segist hafa misst pólitískt og menningarlegt sakleysi sitt þegar hún hóf að skrifa um þvingunarhjónbönd múslimskra kvenna. Hún dvaldi í rúm tvö ár í Pakistan til að kynna sér stöðu fjölskyldunnar í landi þar sem flestir karlkyns múslimar í Noregi sækja sér maka. Storhaug segir mörg dæmi þess að rekja megi ofbeldi gegn einstaklingum eða hópum til menningarheims múslima. Að hennar mati er sýn íslamstrúar á konur þungamiðja hindrana sem koma í veg fyrir aðlögun múslima að jafnréttis- og lýðræðisþjóðfélögum Evrópu. Umræðan um innflutninginn er auk þess heft af ranghugmyndum og þekkingarleysi á staðreyndum. Á eftir vanþekkingu koma gjarnan fordómar, bæði á meðal háttsettra stjórnmálamanna, virkra þátttakenda í þjóðmálaumræðunni, fjölmiðla og almennra borgara. Orðleppum eins og ,,rasisti”, ,,íslmófóbía” eða ,,hægriöfgamaður” er gjarnan klínt á fólk til að lama umræðuna. Storhaug segir að bækurnar Dýrmætast er frelsið og Þjóðaplágan íslam hafi verið skrifaðar í von um árangur í baráttunni gegn fordómum sem hindra opna og gagnrýna hugsun varðandi afleiðingar innflytjendastefnunnar.

Inngangur: Auknar áhyggjur af framtíð frelsisins

Innflutningur fólks er að breyta grundvallarmynd norsks þjóðfélags. Þetta gerist án þess að einstakir borgarar hafi haft teljandi möguleika til að hafa áhrif á þessa þróun – nema þegar gengið er til þingkosninga. Eftir því sem fleiri koma hingað eða fæðast hér af foreldrum sem lifa utan samfélags meirihlutans, þess torveldara verður að ná fram raunverulegri aðlögun. Umfang þeirra aðgerða sem þarf til að viðhalda breiðri samkennd í þjóðfélaginu eykst einnig í takt við fjölda þeirra sem þarf að aðlaga á hverjum tíma.

Innflutningur undanfarinna áratuga hefur leitt til þess að höfum fengið til okkar stöðugt fjölmennari hópa fólks sem aðhyllast gildismat sem stríðir gegn vestrænum hugmyndum um frelsið. Því fer fjarri að aðlögunin gangi hnökralaust fyrir sig. Áskoranirnar sem mæta okkur eru meiri en marga grunaði fyrir aðeins örfáum árum síðan.

Hvað er í raun og veru að gerast? Jú, stór hluti barna innflytjenda fellur úr skóla. Mörg þeirra enda síðar í vafasömum félagsskap (gengjum). Þau verða undir á vinnumarkaði. Í bekkjum grunnskóla þurfa kannski fimm norsk börn að búa við aðlögun á fimmtán innflytjendabörnum sem bæst hafa í hópinn. Þetta er nánast óyfirstíganlegt verkefni. Mörg barnabörn innflytjenda hefja sinn fyrsta skóladag án þess að kunna norsku eða þekkja til norskrar menningar. Óþekktur fjöldi barna sem fæðast í Noregi fá heldur ekki að alast upp hér í landi.

Börnin eru send til margra ára dvalar í heimalandi foreldranna. Til þess að vernda þau gegn hinu trúlausa norska þjóðfélagi, eru sum þeirra send í skóla þar sem kennsla er stunduð í samræmi við ströngustu reglur Kóransins (svokallaða kóranskóla). Ungar konur geta átt það á hættu að enda á ævilöngum flótta ef þær vilja lifa eins og norskir jafnaldrar þeirra; mennta sig, taka þátt í almennu félagslífi, deila lífi sínu með þeim sem þær elska.

Sumum konum er ógnað svo alvarlega, að norsk stjórnvöld sjá engin önnur úrræði en að veita þeim nýtt líf með nýju nafni utan landamæra Noregs. Mæður sem vilja brjótast út úr óhamingjusömum eða ofbeldiskenndum hjónaböndum búa við afar erfið skilyrði. Ef móðir eða eiginkona gerir slíkt, getur í hún í versta falli á átt von á að verða myrt af sínu eigin fólki.

Fyrir nokkrum áratugum vakti það ávallt athygli og umræður í norsku þjóðfélagi ef ungri konu var nauðgað. Í dag komast hópnauðganir vart á forsíður dagblaða. Í sumum borgarhlutum Ósló þorir samkynhneigt fólk ekki lengur að leiðast opinberlega; það veit að ást þeirra ögrar okkar nýju landsmönnum til ofbeldisárása.

Ofbeldisglæpum hefur fjölgað hratt á undanförnum árum. Gengi ræna börn og unglinga og skapa ógn og skelfingu. Fyrir nokkrum áratugum vakti það ávallt athygli og umræður í norsku þjóðfélagi ef ungri konu var nauðgað. Í dag komast hópnauðganir vart á forsíður dagblaða.

Á sama tíma eykst hlutfall ungra drengja úr hópi innflytjenda sem telja að stúkur séu eins og ærulausar hórur ef þær nýta sér einstaklingsfrelsið sem allir hafa rétt til í Noregi. Í sumum borgarhlutum Ósló þorir samkynhneigt fólk ekki lengur að leiðast opinberlega; það veit að ást þeirra ögrar okkar nýju landsmönnum til ofbeldisárása.

Rétturinn til frjálsrar tjáningar hefur einnig beðið tjón. Árið 2006 urðu norsk sendiráð fyrir árásum vegna þess að lítið kristið dagblað í Noregi prentaði skopmyndir af trúarleiðtoga sem uppi var á sjöundu öld. Eftir þessa atburði hefur varla nokkur í Noregi þorað að tjá sig opinberlega með gagnrýnum eða neikvæðum hætti um Múhameð spámann eða íslamstrú. Slíkar umræður fara einungis fram í öruggum einkasamtölum (mikil mótsögn er falin í því, að á sama tíma er Múhameð eitt algengasta nafn sem nú er gefið nýfæddum sveinbörnum í Ósló í dag). Næstum fimmti hver borgari í Ósló á nú rætur sínar að rekja til þess hluta heimsins sem er utan Vesturlanda.

Það einkennir einmitt þessa heimshluta, að þar er skortur á þeim frelsisgildum sem við metum svo mikils. Margir þessara nýju borgara einangra sig í eigin samfélögum innan samfélagsins. Þessi hliðarsamfélög eru ekki efnahagslega sjálfbær, heldur háð stöðugt meiri fjárstyrkjum. Innflytjendastefnan er Noregi líka dýr þegar talið er í krónum og aurum.

Frá síðustu aldamótum hafa Sameinuðu þjóðirnar gefið út fimm skýrslur sem lýsa stöðunni í Arabaheiminum. Í þessum skýrslum er litið á þróun síðustu 30 ára í öllum 22 löndum Sambands arabískra ríkja.1 Þessar skýrslur sem skrifaðar eru af Aröbum, hafa valdið áfalli bæði meðal Araba og alþjóðasamfélagsins. Ástandið er miklu verra en búist var við. Gildir þá einu hvort litið er til félagslegra, stjórnmálalegra eða efnahagslegra aðstæðna. Sameinuðu þjóðirnar komast að þeirri niðurstöðu að Arabaheimurinn líði fyrir grundvallarskort á þremur sviðum: skort á tjáningarfrelsi, skort á menntun og skort á kvenfrelsi og þar með gríðarlega sóun helmings þess mannauðs sem til er í löndunum. Innan samfélaganna sé hvatt til hjarðhugsunar og boðið upp á athafnaleysi og slælega samfélagsþátttöku. Á stjórnmálalegum og trúarlegum forsendum eigi sér stað niðurbrot á sjálfstrausti og sjálfstæði einstaklinganna. Af 365 milljónum íbúa eru 97 milljónir ólæsir. 8.5 milljónir barna ganga ekki í skóla.2 Á síðustu þúsund árum hefur Arabaheimurinn þýtt jafnmarga bókartitla frá öðrum heimshlutum og Spánverjar gera árlega. Samaneiginleg brúttó þjóðarframleiðsla (BNP) í öllum Arabalöndunum er einungis aðeins meiri en þjóðarframleiðsla Spánar. Hinir arabísku skýrsluhöfundar eru þeirrar skoðunar að hvorki nútímavæðing né framþróun verði, þegar sjórnmálum og trúarbrögðum er blandað saman með jafn umfangsmiklum hætti og gert sé í löndum múslima.

Íslam: Málfarslegt jarðsprengjusvæði

Því miður finnast mörg dæmi þess að rekja megi ofbeldi gegn einstaklingum eða hópum til menningarheims múslima. Aðlögun múslima að vestrænum samfélögum mætir ýmsum áskorunum. Sýn íslamstrúar á konur er þungamiðja hindrana sem koma í veg fyrir aðlögun múslima að jafnréttisþjóðfélögum í lýðræðissinnaðri Evrópu. Erfiðleikar vegna afstöðu íslamstrúarinnar til mannréttinda og gagnrýnnar sjálfskoðunar, ýta undir að múslimar í Noregi og annars staðar í Evrópu þrói með sér hliðarsamfélög og félagslegar undirstéttir.

Að skrifa um íslam og múslima leiðir auðveldlega inn á málfarslegt jarðsprengjusvæði. Sjálf kemst ég oft í uppnám vegna þess hvernig almennt er talað um múslima sem einsleitan hóp. Þannig er því nánast slegið föstu að þeir hafi sömu þarfir, sömu skoðanir og sömu framtíðarsýn. Þetta er gert af hálfu þeirra sem ekki eru múslimar, en mun frekar af stjórnmálamönnum og talsmönnum úr ranni múslima. Ég hef engan áhuga á því hvort einstaklingurinn er fæddur múslimi eða ekki. Það sem er áhugavert, er hvort viðkomandi hyggist lyfta trú sinni út fyrir persónulegu mörk og inn á völl hins opinbera, til þess að beita trúnni í lagasetningum og stefnumótun í stjórnmálum.

Þá múslima sem stefna að slíku kalla ég íslamista. Þeir hafa gert trú sína að stjórnmálum. Íslamista má flokka í ýmsa hópa, en þeir eiga þá sameiginlegu ósk að skapa ríki sem stjórnað er samkvæmt grundvallarreglum og lögum íslam. Meginskilin liggja á milli þeirra sem vilja einungis beita orðum og trúboði sem verkfærum til að ná markmiðum sínum og hinna sem fallast á að ofbeldi byggt á pólitík sé meðal sem helgist af málstaðnum.

Ég hef engan áhuga á því hvort einstaklingurinn er fæddur múslimi eða ekki. Það sem er áhugavert, er hvort viðkomandi hyggist lyfta trú sinni út fyrir persónulegu mörk og inn á völl hins opinbera, til þess að beita trúnni í lagasetningum og stefnumótun í stjórnmálum.

Að þessu sögðu vil ég bæta við, að vatnsþétt skilrúm er að sjálfsögðu heldur ekki að finna á milli trúarbragða og stjórnmála hjá öðrum trúarhópum. Frá sjónarhóli stjórnmála kemur þetta skýrt fram í afstöðu ýmissa kristinna gegn lögum um fóstureyðingar og staðfesta samvist. Engir meðal kristinna í Noregi berjast þó fyrir því að hafa eigin lög í tengslum við hjónabönd, skilnaði, erfðamál – byggð á gömlum kristnum trúartextum, þar sem konur eru sviptar þeim réttindum sem karlar fá að njóta. Fjölskyldulöggjöf byggð á trú er hins vegar heilagt baráttumál í augum íslamista. Sú löggjöf stríðir gegn mannréttindum á mörgum sviðum.

Fólk er ekki sammála um hvernig beri að túlka og beita ákvæðum um mannréttindi. Mannréttindayfirlýsing Sameinuðu þjóðanna sem varð til árið 1948, kom í kjölfar þess að einstaklingar og hópar fólks urðu fyrir stórfelldu ofbeldi af hálfu valdstjórna á árum seinni heimsstyrjaldar. Af þeim sökum kjósa sumir að halda því fram, að mannréttindi snúist um það að verja einstaklinga og hópa fyrir ofbeldi af hálfu ríkisvaldsins. Mín sýn á þetta er, að í lýðræðislegu mannúðarþjóðfélagi eins og Noregi eigi mannréttindi sérstaklega að beinast að því að veita fólki vörn gegn yfirgangi sem framinn er innan fjölskyldna og hópa í þjóðfélaginu.

Viðtalsbrot frá 2014 við hagfræðinginn Tino Sanandaji um efnahagsafleiðingar sænskrar fjölmenningarstefnu, litla atvinnuþátttöku innflytjenda, þöggun sænskra stjórnmálamanna og fjölmiðla á vandanum, og hvernig fræðimenn kjósa að halda sig frá opinberri umræðu um málið af ótta við að vera stimplaðir sem rasistar. Sanandaji lauk doktorsprófi frá Chicago-háskóla og stundar hagfræðirannsóknir við Stockholm School of Economics. Sanandaji er Kúrdi frá Íran og flutti með fjölskyldu sinni til Svíþjóðar árið 1989.

Svíþjóð: Molnun velferðarríkis

Í nágrannalandi okkar Svíþjóð eru innflytjendur hlutfallslega flestir meðal landa Evrópu. Samkvæmt upplýsingum frá hagstofu Svíþjóðar (Statistiska centralbyrån SCB) eru íbúar Svíþjóðar nú nálega 10 milljónir talsins.3 Samkvæmt tölum um íbúafjölda árið 2015 er fjöldi innflytjenda í Svíþjóð rúmlega tvær milljónir manna, þar á meðal 1,6 milljónir fæddar erlendis og 510.756 fæddar í Svíþjóð sem eiga foreldra með innflytjendabakgrunn. Þetta samsvarar 22,2% af íbúafjölda Svíþjóðar.3

90% kvenna og rúmlega 80% karla í Rosengård stunda ekki vinnu. Há glæpatíðni, nánast lögleysuástand og veruleg íslamsvæðing hefur orðið til þess að leikmenn, álitsgjafar og fagfólk í ýmsum löndum hefur varað alvarlega við þróuninni.

Sænsk stjórnvöld færa hvorki skrár yfir trúarlegan né þjóðlegan uppruna fólks. Það er bannað samkvæmt sænskum lögum. Þá finnst engin samantekt eða rannsókn á því hve mörgum moskum, íslömsku trúarsöfnuðum og svo kölluðum íslömskum menningarsamfélögum er njóta opinbers fjárstuðnings hefur verið komið á fót í Svíþjóð fram til dagsins í dag.

Engin opinber tölfræði er til um það hvert hlutfall múslima er í Svíþjóð. Árið 2009 áætlaði bandaríska utanríkisráðuneytið að um 450.000 til hálf milljón íbúa Svíþjóðar væru íslamstrúar.4 Með hinum sögulega mikla fólksflutningi sem nú stendur yfir frá Afríku, Miðausturlöndum og Mið-Asíu er nokkuð víst að fjöldi þeirra sem játast íslamstrú í Svíþjóð er meiri.

Umfang í þróun sérsamfélaga, það er svæða þar sem innflytjendur af sama uppruna hópast saman til búsetu, hefur rokið upp í Svíþjóð.5 Lokaðasta sérsamfélag Skandinavíu er sennilega að finna í Rosengård í Malmö. Í þessari borg í Suður Svíþjóð eru helmingur íbúa innflytjendur, og í borgarhlutanum Rosengård eru rúmlega 90 prósent íbúa að uppruna til frá löndum utan vestrænna ríkja. Flest eru Arabar.

Ég tel Rosengård vera sjálfa andstæðu aðlögunar. Borgarhlutinn stendur sem minnismerki um misheppnaða innflytjenda- og aðlögunarstefnu Svíþjóðar. Í Rosengård er hægt að lifa alla ævi án þess að þurfa að eiga samskipti við sænska stórsamfélagið, ef undan eru skilin félagsmálayfirvöld. Rosengård er þannig hræðilegt dæmi um það sem Svíar kalla ,,utanveltu”. Sem utanveltusamfélag hefur borgarhlutinn fengið víðtæka umfjöllun í alþjóðlegum fjölmiðlum, bæði í Evrópu og Bandaríkjunum. Það er einkum há glæpatíðni, nánast lögleysuástand og veruleg íslamsvæðing sem hefur orðið til þess að bæði leikmenn, álitsgjafar og fagfólk hafa hrópað varnaðarorð hástöfum.

Í október 2014 lagði Ríkislögreglustjóri Svíþjóðar fram skýrslu þar sem fram kom að til væru 55 svæði í samtals 22 borgum og bæjum sem yfirvöld hafa að hluta misst úr höndum sér. Svonefnd ,,no go zones”, ,,utanveltusvæði” eða ,,töpuðu svæði”. Lögregla og aðrir fulltrúar yfirvalda, þar með talið slökkviliðsmenn, sjúkraliðar, póstþjónustufólk, sendibílstjórar og blaðamenn verða fyrir árásum ungmenna sem kasta grjóti og stundum eldsprengjum (mólótov-kokkteilum). Til að mynda í Malmö-borg sprungu 30 sprengjuhleðslur á fyrri hluta ársins 2015. Dæmigert er að handsprengjum sé varpað á bíla, á félagsmálaskrifstofu, á íbúðarhús, inn í bílageymslu og að samkomuhúsi. Þær springa líka mitt úti á opnum strætum og er fleygt inn í veitingastaði. Innbrot, rán og fjárkúgun gagnvart atvinnulífinu einkenna lögleysusvæðin. Þau eru löglaus í þeim skilningi að þar hefur rétti stjórnvalda til að halda uppi lögum og reglu að miklu leyti verið ýtt út á hliðarlínuna af innflytjendum frá þeim heimshluta þar sem íslam ræður ríkjum.6

Sænski mannfræðingurinn Aje Carlbom er sá vísindamaður sem rannsakað hefur Rosegård í mestu návígi. Hann bjó þrjú ár í borgarhlutanum, á meðan hann stundaði samfélagsrannsóknir sínar þar. Carbom telur einkum þrjá þætti skýra það að Rosengård sé orðið að múslimsku sérsamfélagi. Þegar samdráttur varð í iðnaði í Svíþjóð á áttunda áratug 20. aldar, leiddi það til þess að innflytjendur duttu út af vinnumarkaði vegna þess að þeir höfðu minnsta menntun að baki. Nú stunda um 10 prósent kvenna og tæplega 20 prósent karla í Rosengård vinnu.

Innflutningur fólks hefur verið mjög mikill, bæði vegna þess að Svíþjóð hefur tekið við hlutfallslega fleira flóttafólki en önnur lönd Evrópu, og algengt er að fólki sæki sér nýja maka til upprunalandsins. Stjórnvöld í Svíþjóð gera enda lítið til að hafa stjórn á þeirri iðju. Fjölmennir hópar með svipaðan menningarlegan bakgrunn hafa því náð að hreiðra um sig. Til viðbótar þessu hafa Svíar fylgt þeirri hugmyndafræði að lofsyngja fjölmenninguna, þar sem ,,umburðarlyndi gagnvart framandi menningu er æðst allra dyggða”, segir Carlbom.7

Myndrit í skýrslu ríkislögreglustjóra er sýnir 55 borgarhverfi í samtals 22 borgum og bæjum þar sem lögleysi ríkir. Skömmu fyrir jól 2014 greindu sænsku Sjúkrabílasamtökin (Ambulensförbundet) frá því að árásirnar á sjúkraflutningafólk á ,,töpuðum svæðum” væru svo margar og ofbeldisfullar að sjúkraflutningafólkið þyrfti nú á sama búnaði að halda og starfsmenn Rauða krossins í styrjöldum. Heilbrigðisstarfsmönnum er mætt með skotvopnum, hnífum og sveðjum. Af þessum sökum vilja samtökin útbúa lækna og hjúkrunarfólk með hjálmum, skotheldum vestum, legghlífum og gasgrímum – sama búnaði og hermenn nota. Lágmarkskrafa af hálfu samtakanna er að allir sjúkrabílar hafi um borð skotheld vesti og sömu gerð af hjálmum og óeirðalögreglan notar. Annað sé ekki í boði ef takast eigi að halda í starfsmenn.8

Kort sem sýnir 18 lagalaus svæði í Stokkhólmi sem eiga í stöðugri baráttu við lögregluna og aðra opinbera handhafa reglu í sænsku samfélagi. Samkvæmt Henrik Johansson, talsmanni Sjúkrabílsamtakanna, eykst ofbeldið stöðugt og verður grófara með hverju árinu. ,,Fyrir 20 árum síðan voru skotsár nokkuð sem þótti einstakt. Nú rekumst við á skotárás upp á nánast hvern einasta dag,” segir Johansson.9

Íbúar Rosengård hafa aðgang að margvíslegi þjónustu á sínu eigin tungumáli. Gildir þá einu hvort um er að ræða þætti sem varða þeirra eigin menningu eða almenna opinbera þjónustu. Þeir þurfa hvorki að læra sænsku eða tileinka sér þekkingu um stórsamfélagið til að komast af. Arabíska er notuð sem kennslumál í opinberum skólum (einnig í Malmö). Moskur eru helstu samkomustaðir almennings. Þar sækja börnin kóranskóla, fá hjálp við heimalærdóminn, fatnað og mat. Einnig er hægt að koma börnunum fyrir í múslimskum leikskólum og múslimskum skóladagvistum.

Mörg þeirra tala bara eitt tungumál, arabísku, þótt þau hafi fæðst í Svíþjóð. Foreldrar þeirra segjast óttast að börnin verði fyrir skaðlegum áhrifum af vestrænu siðgæði. Þess vegna er þeim komið fyrir innan trúarlegra stofnana, svo þau fái ,,hið hugmyndafræðilega ,,bóluefni” sem er nauðsyn til að halda þeim á réttri braut – braut íslam”, eins og Carlbom orðar það. Fyrir valinu verður kynþáttaleg og trúarleg aðlögun í staðinn fyrir aðlögun að stórsamfélaginu.

Í sérsamfélagi á borð við Rosengård hafa íslamistar náð góðum tökum á íbúunum. Hið stjórnmálalega íslam dafnar við góð skilyrði. Það er varla nokkur mæti konu sem ekki er hulin klæðum samkvæmt ströngustu reglum. Arabísku íbúarnir koma frá löndum sem glíma við mikil félagsleg, efnahagsleg og lýðræðisleg vandamál af því tagi sem greint var frá hér að framan. Þegar fólk leggur land undir fót með þessa kjölfestu í farteskinu og sest að í sérsamfélagi á borð við Rosengård, ,,sogast maður inn í eins konar alþjóðlegan útkjálka. Inn í einskis manns land.” Það verður erfitt að skapa innihaldsríkt lif. Þetta leiðir til þess að margir gera íslam að verkefni lífs síns. ,,Trúin er notuð til að koma lagi á allt þeirra líf”, segir Carlbom.

Rosengård hefur snúið baki við Svíþjóð og orðið hefur sprenging í félagslegum vandamálum. Ekki bara í Rosengård, heldur einnig í allri Malmö. Greinarflokkur sem birtist í dagblaðinum Aftonbladet í september 2004 afhjúpaði ótrúlegan veruleika. Lögreglan segir hreint út að hún hafi ekki stjórn á Malmö. Ofbeldisglæpir tröllríða borginni.

Þegar lögregla er kölluð út, til dæmis þegar ofbeldisfull uppgjör eiga sér stað á milli innflytjenda, þá verða lögreglumennirnir sem blanda sér í átökin sjálfir að hafa með sér lögregluvernd.

Árið 2006 var ákveðið að leggja niður einn framhaldsskóla. Ástæðan var sú að ítrekað hafði verið kveikt í skólanum. Kennarar urðu fyrir ofbeldisárásum, þar sem meðal annars var beitt skammbyssum.

Áhafnir sjúkrabíla fá skipanir um að bíða með að veita fórnarlömbum hjálp þar til lögreglumenn hafa tekið sér stöðu til að verja sjúkraliða gegn skrílnum: ,,Við komum til að hjálpa og það er hrækt á okkur. Það er erfitt að sinna störfum þegar maður þarf sífellt að horfa um öxl”, segja sjúkraliðar. Á sama hátt verður slökkviliðsfólk fyrir árásum, til dæmis þegar reynt er að slökkva eld í brennandi mosku.10

Verulega hefur verið dregið úr opinberum samgöngum þar sem bílstjórar þora ekki að aka inn í borgarhluta á borð við Rosengård. Árið 2006 var ákveðið að leggja niður einn framhaldsskóla. Ástæðan var sú að ítrekað hafði verið kveikt í skólanum. Kennarar urðu fyrir ofbeldisárásum, þar sem meðal annars var beitt skammbyssum. Stjórnvöld stóðu ráðþrota gegn því að reyna að snúa þessari þróun við.11

Almenningur þorir sjaldan að grípa inn þegar ráðist er á einhvern úti á götu. Fólk óttast að verða sjálft fórnarlömb ofbeldis þar sem beitt er hnífum og öðrum vopnum. Kona sem flúið hafði frá hinu stríðshrjáða Afganistan árið 2003, lýsir ástandinu þannig í þessum greinaflokki Aftonbladet: ,,Þau 20 ár sem ég bjó í Afganistan þá geisaði þar styrjöld – og svo er líka stríð hér. Ég er hrædd við að fara út og óttast að hleypa börnunum mínum úr húsi”. Lögreglumaður á Skáni orðar þetta svo: ,,Allir sem starfa innan réttarkerfisins upplifa að þetta verður bara verra og verra; – meira ofbeldi, grófara ofbeldi”.

Sumir af hörðustu gagnrýnendum innflytjendastefnu sænskra stjórnvalda komu sjálfir upphaflega sem flóttamenn til landsins. Nima Gholam Ali Pour fæddist í Íran og flutti til Svíþjóðar sem barn. Hann er sérmenntaður í innflytjenda- og þjóðasamskiptafræðum (International Migration and Ethnic Relations) og segir ,,stórslys” hvernig staðið er að innflytjendamálum í Svíþjóð. Nima Gholam Ali Pour gekk til liðs við Svíþjóðardemókrata (Sverigedemokraterna), en flokk­ur­inn vil takmarka streymi nýrra innflytjenda til landsins. Samkvæmt frétt Aftenposten í maí 2010 voru 14% félagsmanna í Svíþjóðardemókrötunum innflytjendur að uppruna.12

Dagblaðið Expressen beindi hinn 7. september 2005 sjónum sínum að ofbeldisglæpum í Malmö og birti grein sem vísar til atburða í borginni á 24 sólarhringa tímabili. Greinin er nánast endalaus upptalning á ofbeldisárásum, hnífsstungum, ránum og nauðgunum. Fjöldi nauðgana með grófu ofbeldi hefur tvöfaldast á tíu árum í Malmö. Ástandið í Malmö er ekki einstakt í Svíþjóð. Á aðeins 14 árum hefur fjöldi svokallaðra “utanveltusvæða” aukist úr þremur í 136.13 Svipaðar lýsingar og þær af ástandinu í Malmö eru gefnar á svæðum til að mynda við Gautaborg og Stokkhólm.

Mikil fjölgun tilkynntra nauðgana

Sérstök viðvörun hlýtur að felast í mikilli aukningu á fjölda tilkynntra nauðgana í Svíþjóð. Svíþjóð er efst á heimsvísu í fjölda kærðra nauðgana sem hlutfalli af íbúafjölda. Aðeins litla Afríkuríkið Lesotho er hærra á listanum.14 Árið 1975 var 421 nauðgun kærð í Svíþjóð. Þessi tala var 6.620 árið 2014. Þetta er aukning upp á næstum 1.500 prósent.15 Þessa svimandi aukningu er varla hægt að útskýra með ,,aukinni viðleitni” til að kæra nauðganir. Þrátt fyrir að Svíþjóð hafi víkkað nauðgunarlöggjöfina árið 2005 var árleg fjölgun fyrir það taktföst og nauðgunum fjölgaði nokkurn veginn með sama hætti eftir lagabreytinguna.

Sænsk yfirvöld hafa ekki viljað opinbera þjóðerni þeirra sem fremja nauðganir. Árið 2006 var kunngert að 85% dæmdra nauðgara (er fengu minnst 2 ára fangelsisdóm) voru innflytjendur eða annarrar kynslóðar innflytjendur.16

Aðrar tölu ber einnig að nefna. Nauðganir á börnum hafa nær tvöfaldast í fjölda á tímabilinu 1995 til 2004, úr 258 til 467 tilkynntar nauðganir árlega. Árið 2004 voru að jafnaði lagðar fram sjö nauðgunarkærur á sólarhring, eða alls 2600 nauðganir.17 Árið 2009, þegar kærðar voru næstum sex þúsund nauðganir í Svíþjóð, kom í ljós að um tvö þúsund þeirra voru vegna barna undir 17 ára aldri.18

Hverjir eru svo á bak við þessa þróun? Eftir 2001 hafa sænsk yfirvöld ekki viljað opinbera þjóðernisupphaf þeirra sem fremja nauðganir. Í opinberri skýrslu frá 1995 kom þó fram að karlmenn frá Norður-Afríku (Alsír, Líbýu, Marrokkó og Túnis) komu 23 sinnum oftar en sænskir karlmenn fyrir á skrám yfir nauðgara í Svíþjóð. Hvað varðar önnur Afríkulönd og Írak þá var hlutfallið 16,5 sinnum oftar hvað varðaði þau fyrrnefndu en 20 sinnum oftar þegar um Íraka var að ræða.19

Í opinberri skýrslu frá 1995 kemur í ljós hverjir í Svíþjóð standa á bak við lungann af grófu ofbeldi, nauðgunum og morðum. Karlmenn með bakgrunn frá Miðausturlöndum, Norður-Afríku og Tyrklandi eru í miklum meirihluta. Fórnarlömb nauðgananna eru flest sænskar stúlkur. Um helmingur eru börn eða ungar stúlkur.19 Dómar fyrir nauðganir í Svíþjóð eru vægir. Lítið er um að flóttamenn eða innflytjendur sem eru uppvísir að nauðgunum eða öðru grófu ofbeldi séu sendir úr landi. Hinn 5. apríl 2016 var t.d. múslimi frá Sómalíu dæmdur í 22 daga samfélagsþjónustu fyrir hrottalega nauðgun á 12 ára barni.

%

Hlutfall dæmdra nauðgara 2002 með innflytjendabakgrunn

%

Hlutfall íbúafjölda Svíþjóðar 2002 með innflytjendabakgrunn

Stjórnvöld í Gautaborg hafa varað fólk sem búsett er á svæðum þar sem þéttleiki innflytjenda er mikill, við því að fara út eftir að dimma tekur á kvöldin. Í Stokkhólmi hefur lögreglustjórinn aðvarað konur sérstaklega við því að ferðast um utandyra eftir að skyggja tekur.

Athugun Ann Christine Hjelm, doktors í lögfræði og lektors við Karlstads háskóla, tók til dómþola sem höfðu fengið minnst tveggja ára fangelsisdóm fyrir nauðganir. Sænsk stjórnvöld gefa ekki upp þjóðerni eða uppruna brotamanna en annar rannsóknarmaður sem rýndi í afbrotaskýrslur og tiltæk gögn ,t.d. frá 1985-1989 og 1997-2001, kemst að þeirri niðurstöðu að 2,2% karlkyns múslimar fremdu 77,6% nauðgunarbrota í Svíþjóð.

Skýrslur um afbrot framin af flóttamönnum og innflytjendum í Svíþjóð eru merktar með kóðanum „291“ hjá lögreglunni og haldið leyndum fyrir fjölmiðlum. Á minnisblaði lögreglunnar sem Dagens Nyheter komst yfir kemur fram að engar upplýsingar „eigi að sleppa út“. Sama á við um afbrot sem framin eru á móttökustöðvum flóttamanna en sænska lögreglan hefur haldið nokkur þúsund þeirra leyndum, þ.á m. líkamsárásum, nauðgunum og sprengjuhótunum. Skömmu áður var skýrt frá því að lögreglan hefði skýrt fjölmiðlum og almenningi rangt frá atburðum á ungmennahátíðinni We are Stockholm 2014 og 2015 en þá urðu margar stúlkur fyrir kynferðisofbeldi og árásum hópa „flóttamanna, aðallega frá Afganistan“. Alls voru kærðar 38 kynferðislegar árásir, þar af tvær nauðganir.

Varg Gyllander, blaðafulltrúi lögreglunnar í Stokkhólmi, staðfestir að um vísvitandi þöggun hafi verið að ræða. „Auðvitað áttum við að skýra frá þessu öllu. Ég veit ekki hvers vegna það var ekki gert,“ sagði hann. Ónafngreindir lögreglumenn hafa sagt að yfirvöldin hafi vísvitandi þagað um hlut erlendra aðkomumanna af ótta við að vera sökuð um rasisma segðu þau sannleikann. Einn yfirmanna lögreglunnar í Stokkhólmi, Peter Agren, lét hafa eftir sér: „Þetta er viðkvæmt atriði. Stundum þorum við ekki að segja frá gangi mála af því að við teljum að það geti gagnast Svíþjóðardemókrötunum. Við verðum að taka á þessu máli innan lögreglunnar.“22

Aukin glæpastarfsemi klíkna eða gengja á svæðum þar sem innflytjendur búa þétt saman, er einnig áhyggjuefni. Opinber skýrsla frá 2005 greinir frá því að fólk telji sér svo ógnað á ákveðnum svæðum, að það sjái enga aðra lausn en að flytja á brott. Fram hefur komið að nýliðun í glæpagengin eigi sér stað innan kúrdískra, tyrkneskra og persneskra félagasamtaka. Orsakir þessa eru meðal annars engin trú á framtíðina, fjölskylduvandamál, þrýstingur innan hópsins, vandamál tengd lélegri sjálfsmynd og atvinnuleysi.20

Stefan Molyneux sagnfræðingur hjá Freedomain Radio ræðir við Ingrid Carlqvist ritstjóra Dispatch International um framtíðarhorfur innflytjendastefnunar og afneitunina í Svíþjóð á neikvæðum afleiðingum hennar.

Helmingur kvenna segja sjálfar að þær þori ekki að fara einar um dimm svæði. Á meðal stúlkna á aldrinum 15-16 ár er óttinn enn meiri við að ganga einsamlar á myrkvuðum slóðum. Átta af hverjum tíu þora því ekki.

Stjórnvöld í Gautaborg hafa varað fólk sem búsett er á svæðum þar sem flestir íbúa eru innflytjendur við því að fara út eftir að dimma tekur á kvöldin. Í Stokkhólmi hefur lögregluforstjórinn aðvarað konur sérstaklega við því að ferðast um utandyra eftir að skyggja tekur.

Helmingur kvenna segja sjálfar að þær þori ekki að fara einar um dimm svæði. Á meðal stúlkna á aldrinum 15-16 ár er óttinn enn meiri við að ganga einsamlar á myrkvuðum slóðum. Átta af hverjum tíu þora því ekki.

,,Ef við segðum frá því sem við höfum séð hér í Rosengård yrðum við að finna okkur ný störf strax á morgun,” segir ónafngreindur sænskur lögreglumaður í fagblaði dönsku lögreglunnar Dansk Politi.21 Þeir yrðu að finna sér ný störf vegna þess að í Svíþjóð er það ríkjandi stefna að helst skuli ekki talað um raunveruleikann í sambandi við innflytjendur og aðlögun.

Svalastúlkurnar

Næsti lögreglumaðurinn sem kemur ekki fram undir nafni frekar en hinn, tjáir sig svo:

Ég er sannfærður um að hér í Rosengård eru fleiri sem búa við ofbeldi heldur en annars staðar í Malmö. En það er ekki vandamálaumræða sem við getum tekið upp sem lögregla. Þá yrðum við eldsnöggt stimplaðir sem rasistar. Þetta veldur líka örðugleikum við að ganga í málin og koma með áætlun um það hvernig við ætlum að leysa vandann.21

Þessi lögregluþjónn nefnir fyrirbæri sem kallað er ,,balkanflickorna” eða ,,svalastúlkurnar”. Það eru innflytjendastúlkur sem kjósa að ,,binda enda á líf sitt” með þvi að stökkva fram af svölum. Dæmigert var að margir (karlkyns) ættingjar voru til staðar þegar ,,slysið” varð. Þetta fyrirbæri hefur verið í umræðunni í um áratug en sænsk stjórnvöld hafa aldrei lagt fram neinar tölur um fjölda þeirra stúlkna og ungra kvenna sem hafa látist eftir fall frá híbýlum.

Þetta fyrirbæri hefur verið í umræðunni í um áratug en sænsk stjórnvöld hafa aldrei lagt fram neinar tölur um fjölda þeirra stúlkna og ungra kvenna sem hafa látist eftir fall frá híbýlum.

Það er eins og síðarnefndi lögreglumaðurinn segir: Það ,,gerist margt á bak við luktar dyrnar í lokuðu samfélögunum” sem lögreglan fær aldrei innsýn í. Það er ,,tilfinning” sem hann ,,fer með heim daglega”.

Lögreglan viðurkennir sem sagt undir nafnleynd í viðtali við erlent tímarit í nágrannalandi að hún hafi ekki lengur stjórn innan sérsamfélaga innan Svíþjóðar. Lögreglan þorir ekki að draga þetta fram í dagsljósið og hefja opinbera umræðu því hún óttast að verða skilgreind sem ,,rasistar” sem aftur þýddi útskúfun frá ,,hinum góða félagsskap”.

Breski rithöfundurinn og blaðamaðurinn Douglas Murray segir í þessu myndskeiði að meginhluti þeirra milljóna sem komu til Evrópu voru ekki að flýja stríðið í Sýrlandi, né flýja heimaland sitt vegna stríðsátaka eða annars ofbeldis. Frans Timmermans hjá Evrópunefnd Evrópusambandsins staðfestir það. Hann segir að a.m.k. 60 prósent þeirra sem komu til Evrópu teljist í raun ekki flóttamenn í skilningi Flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna né Mannréttasamningi Evrópu. Stærsti hluti þeirra sem komu til Evrópu voru karlar, eða 66.26%, hvaðanæva frá Afríku, Miðausturlöndum, Mið-Asíu og Balkanlöndunum þar sem engin stríðsátök eru.

Tæp 60% framfærslustyrkja renna til innflytjenda

Innflutningurinn hefur reynst Svíþjóð dýr í efnahagslegu tilliti. Margir útreikningar hafa sýnt, að útgjöld ríkisins vegna þessa eru orðnir tugir milljarða sænskra króna. Bo Södersten, hagfræðiprófessor fullyrti árið 2003 að innflutningurinn kostaði á bilinu tvö til þrjú prósent af brúttó þjóðarframleiðslu, eða 40–50 milljarða króna.24 Niðurstöður annars útreiknings frá 2002 sýnir árleg útgjöld upp á 33 milljarða.25

Tino Sanandaji hagfræðingur við Stockholm School of Economics flutti erindi í Stokkhólmi 7. október 2015 þar sem fram kom að 48 prósent innflytjenda á vinnualdri í Svíþjóð stunda ekki vinnu. Eftir 15 ára búsetu í landinu er atvinnuþátttakanda innflytjenda ekki nema 40 prósent. Sanandaji lætur getið að 42 prósent þeirra sem teljast vera langtímaatvinnulausir í Svíþjóð eru innflytjendur og 58 prósent framfærslustyrkja sænsku félagsþjónustunnar renna til innflytjenda.23

Jan Tullber viðskiptahagfræðingur og dósent við Stokkhólms háskóla reiknaði út að heildarkostnaður fyrir lífstíð vegna þess fjölda hælisleitenda er komu til Svíþjóðar árið 2015 væri 583 milljarða sænskra króna. Til samanburðar má geta þess að Svíar verja árlega um 40 milljörðum sænskra króna til varnarmála. Áætluð útgjöld þjóðarinnar vegna innflyjendastraumsins 2015 er því fjórtánföld fjárveiting ríkisins til sænska hersins. Tullber álítur þetta varfærnislegt mat. Hann tekur til að mynda inn í útreikningana þá fyrirætlun stjórnvalda að senda úr landi 60.000 af þeim 163.000 hælisleitenda er komu til landsins 2015.26

Jonathan Friedmann, sænskur félagsfræðiprófessor fæddur í Bandaríkjunum, skrifar meðal annarra í bókinni Exit folkhemssverige – en samhallsmodells sönderfall (2005), að staða Svíþjóðar komi ekki til með að batna: ,,Við komum til með að lenda í verri málum”. Ástæðan er mikið atvinnuleysi ásamt miklum innflutningi fólks. Höfundar bókarinnar hafa reiknað út að Svíar verði orðnir minnihluti í eigin landi árið 2056.27

Heildarkostnaður fyrir lífstíð vegna þess fjölda hælisleitenda sem komu til Svíþjóðar árið 2015 samsvarar fjórtánfaldri fjárveitingu ríkisins til sænska hersins.

Svíþjóð stendur þar með frammi fyrir skýrum efnahagslegum áskorunum, sem benda í áttina til þess að samfélagið muni brotna saman. Skýrsla frá árinu 2002 leiðir í ljós að börn frá löndum utan Vesturlanda, sem tilheyra annarri kynslóð innflytjenda, eigi fjórum sinnum meiri hættu á að verða atvinnulaus borið saman við sænsk börn.

Á þeim tíma var atvinnuþátttakan 50 prósent hjá fólki frá löndum utan Vesturlanda á aldrinum 16-64 ára, en 80 prósent hjá innfæddum Svíum í sama aldurshópi. Skýrslan sýnir einnig, að um helmingur útgjalda vegna félagslegrar hjálpar rennur til fjölskyldna án Vesturlandabakgrunns.28

Vísitala um þróun lífsgæða (Human Development Index, skammstafað: HDI) er vísitala sem mælir lífslíkur, læsi, menntun og lífsgæði. Þessi mælikvarði gefur lauslega til kynna hvort land teljist til þróaðra landa eða þróunarlanda. Mælikvarðinn er notaður í árlegum skýrslum Þróunaráætlunar Sameinuðu þjóðanna (UNDP). Á hverju ári er reynt að meta öll aðildarríki Sameinuðu þjóðanna samkvæmt þessari aðferð. Vægi vísitölunnar byggist á þremur þáttum: 1. Meðal lífslíkur frá fæðingu, 2. Hlutfall læsis á meðal fullorðinna og hlutfall sem stundar nám við skóla á öllum stigum, 3. Lífsgæði mæld með vergri landsframleiðslu með kaupmáttarjöfnuði í bandarískum dölum.

Í skýrslu UNDP frá 2010 er spáð fyrir árlegum HDI staðli þjóða til ársins 2030. Skýrsluhöfundar spá því að árið 2030 verði Svíþjóð í hópi þriðja heims ríkja eða í 45 sæti á listanum, sem er einu sæti neðar en Líbýa.

Íslamistar virðast einnig hafa náð sérlega góðri fótfestu í Svíþjóð. Sveriges Muslimska Forbund er með sínum 70.000 meðlimum stærsti múslimski söfnuður Svíþjóðar. Söfnuðurinn hefur krafist sérstakra laga fyrir múslima í ýmsum málaflokkum. Í bréfi sem sent var sænska þinginu árið 2006, setur söfnuðurinn fram kröfur um að múslimar fái sína eigin frídaga og frítíma til að sinna hátíðum og öðrum múslimskum lifnaðarháttum.

Þess er einnig krafist að múslimskir ímamar fái að kenna í skólum landsins, að drengjum og stúlkum verði kennt sund, hvort í sínu lagi, að söfnuðir múslima fái vaxtalaus lán til að byggja moskur, og ekki síst að ímamar verði að viðurkenna skilnaði milli múslima, áður en hann sé veittur af hálfu sænskra stjórnvalda. Ástæðan sem gefin er upp fyrir því síðastnefnda er að það sé mikilvægt að konum sé haldið í hjónabandi til að halda fjölskyldunni sameinaðri.29

Árið 2003 varð Svíum ljóst að gyðingahatur var vaxandi í landi þeirra. Einungis á árinu 2002 skráði sænska öryggislögreglan 131 lögbrot sem átti rætur að rekja til haturs á gyðingum. Talið er að þetta sé aðeins toppurinn á ísjakanum. Gyðingahatur er sérstaklega útbreitt meðal múslimskra og arabískra skólanema.

Að mínu áliti er Svíþjóð eitt skýrasta dæmið innan Evrópu þar sem innflutningurinn hefur verið alltof mikill miðað við getu samfélagsins til að sjá til þess að hinir nýju fjölmennu hópar fólks taki þátt í stórsamfélaginu. Bæði efnahagslega, en ekki síst þegar litið er til sameiginlegra gilda. Skort hefur á raunsæi í innflutninginum; – hann hefur gengið miklu hraðar en aðlögunin.

Einna helst er hægt að útskýra hin naívu (auðtrúa og barnalegu) ,,stjórnmál hinna opnu dyra” með því að vísa til samviskubits vegna hlutleysis Svíþjóðar í seinni heimsstyrjöld. Þá brást Svíþjóð neyðarkalli nágranna sinna. Bætt skal fyrir svikin þá, með því að sýna rausnarskap nú. Þessi rausnarskapur hefur ekki síst leitt til þess að Svíþjóð nútímans gengur sífellt verr að tryggja grundvallaröryggi, verndun eigin barna og kvenkyns borgara.

Fjöldi skýrslna frá ólíkum löndum Evrópu greina frá því hvernig gyðingar hafa orðið að búa við sífellt meiri ógn á undangengnum áratug. Um það bil 700 gyðingar eru búsettir í Malmö í Svíþjóð. Augu hins vestræna heims hafa beinst að borginni á síðustu árum. Tilefnið er hinar stigvaxandi ofsóknir og ofbeldi gegn gyðingunum sem þar eiga heima. Meðal þess má nefna sprengjuárás sem gerð var á samfélagshús þeirra í borginni 2012.30 Af 320 þúsund íbúum borgarinnar eru 40 prósent innflytjendur. Það er fólk úr hinum stóra minnihlutahópi múslima sem að mestu leyti stendur fyrir því að gyðingarnir búa ekki við daglegt öryggi. Skrifstofa Evrópusambandsins sem fylgist með kynþáttahatri og útlendingaandúð (EUMC) reyndi í fyrstu að koma í veg fyrir opinbera birtingu á eigin skýrslu, því þar kom fram að múslimskir innflytjendur standa á bak við flest skemmdarverk á eignum gyðinga og árásir á þá í Evrópu.

Hefur Svíþjóð varðveislugildi?

Sennilega má líta á Svíþjóð sem mest stjórnmálalega stýrða land í Vestur Evrópu. Þar hefur stjórnmálaleg og vitsmunalega yfirstétt, með góðri hjálp undirgefinna fjölmiðla, af hörku og stöðugt meiri örvæntingu reynt að hindra að bæði skjalfestar upplýsingar og alþýðleg umræða sjái dagsins ljós. Þetta hefur gengið svo langt, að hvert og eitt vandamál sem hin mikli innflutningur fólks hefur skapað, á að úrskýra með eins konar kerfisbundnum rasisma, sem sé að það sé sænska ríkið, sænsk menning og innfæddir Svíar sem séu rót hins illa. Það er ótrúlegt, en sænska ríkið afneitar eigin menningu og sögu.

Þetta kom kannski skýrast fram árið 2004, þegar ráðherrann sem sér um aðlögunarmál innflytjenda steig í ræðustól á fundi með Kúrdum. Þessi ráðherra var sósíaldemókratinn Mona Sahlin. Slæðuklædd lét hún þau sögulegu orð falla að innflytjendur væru svo heppnir að hafa svo ríka menningu og sögu, á meðan Svíþjóð gæti aðeins státað af jafn hallærislegum og kjánalegum fyrirbærum og það að halda upp á Jónsmessunótt.31

Mona Sahlin var flokksleiðtogi Sósíaldemókrata í Svíþjóð 2007 til 2011. Mörg ummæla hennar þykja bera vott um vanþóknun á sænskri menningu. Þegar hún steig í ræðustól í mosku í Sádi-Arabíu sagði hún sem ráðherra aðlögunar innflytjenda: ,,Mér kemur ekkert til hugar sem gæti talist sænsk menning. Ég held að það geri marga Svía öfundsjúka út í innflytjendur. Þið eigið menningu, samsemd, sögu, eitthvað sem sameinar ykkur. En hvað höfum við? Við höfum Jónsmessunótt og önnur eins hallærisleg fyrirbæri”. Árið 2001 sneri Mona Sahlin kröfunni um aðlögun innflytjenda á hvolf. ,,Svíar,” fullyrti hún, ,,verða að aðlagast hinni nýju Svíþjóð. Gamla Svíþjóð kemur aldrei aftur.” Eftir að hafa látið af störfum sem flokksformaður mælti Sahlin fyrir auknum pólitískum áhrifum innflytjenda og sagði: ,,Við eigum ekki að líta á galla hina svokölluðu ,,útlensku Svía” sem vandamál. Í staðinn verðum við að skilja, hinn hvíti meirihluti, að það erum við sem erum vandamálið. Við verðum að breyta okkar siðum.”32

Ég hafði þessa sögu í huga þegar ég var stödd á ráðstefnu í Stafangri í Noregi árið 2005. Utan úr sal spurði ég Lise Bergh ráðuneytisstjóra og fulltrúa sænsku ríkisstjórnarinnar: ,,Er sænsk menning þess virði að hún sé vernduð?” Svarið kom um hæl: “Ja, hvað er sænsk menning? Og þar með hef ég svarað spurningunni”. Ekki var einu sinni gerð tilraun til að reyna að fela þá menningarlegu sjálfsfyrirlitningu sem fólst í þessum orðum ráðuneytisstjórans. Hvorki í orðum né látbragði.

Leiðtogar sænsku þjóðarinnar virðast sýna þá mest sláandi menningarlegu sjálfsafneitun sem nú má finna í Evrópu. Bergh ráðuneytisstjóri greindi frá því í erindi sínu í Stafangri, að hið opinbera í Svíþjóð hefði komið hinu menningarlega kverkataki á árið 1997, en þá var sænskri menningu og grundvallargildismati úthýst úr opinberum skjölum. Það ár var lögð fram ný stefna sænsku ríkisstjórnarinnar. Þar var lagður grunnur að nýrri innflytjenda- og aðlögunarstefnu; – ,,nýrri hugsun”. Því var slegið föstu í eitt skipti fyrir öll að í landinu Svíþjóð er ,,fjölmenning”. Þessa fjölmenningu eigi að virða og þróa. Hefðbundin sænsk menning var með öðrum orðum lýst óæskileg og heyrði til pólitískrar sagnfræði. Meginathyglin beindist nú að svokölluðum „kerfislægum sköpunum skilyrða“ til að innlima innflytjendur. Einnig að vinna kerfisbundið gegn því sem átti að heita „ótvíræð mismunum Svía í garð nýrra hópa borgara“.

Bergh ráðuneytisstjóri útskýrði, að hinn svokallaði daglegi rasismi ætti rætur að rekja til þess hvaða mynd Svíar hefðu af því sem væri sænskt. Þess vegna yrði sænska þjóðin að komast burt frá hinu sænska.

Evrópuvæðist íslam eða íslamvæðist Evrópa?

„Menningarheimar deyja ekki vegna þess að þeir eru ráðnir af dögum, þeir deyja vegna þess að þeir fremja sjálfsmorð,“ sagði breski sagnfræðingurinn Arnold J. Toynbee. Sænski menningarheimurinn og menningin virðist vera á góðri leið til sjálfsvígs. Það gæti þá haft alvarlegar afleiðingar fyrir okkur annars staðar á Norðurlöndunum. Svartsýnar raddir í Danmörku telja að það sé aðeins spurning um tíma, þar til þurfi að afnema reglur sem heimila frjálsa för fólks til og frá nágrannanum handan við Kattegatbrúna. Höfuðástæða þessa sé sú að velferðarþjóðfélagið í Svíþjóð muni brotna saman í náinni framtíð og það geti leitt til mikilla fólksflutninga.33

Svartsýnar raddir í Danmörku telja að það sé aðeins spurning um tíma, þar til þurfi að afnema reglur sem heimila frjálsa för fólks til og frá nágrannanum handan við Kattegatbrúna. Höfuðástæða þessa sé sú að velferðarþjóðfélagið í Svíþjóð muni brotna saman í náinni framtíð og það geti leitt til mikilla fólksflutninga.

Hvað framtíð Evrópu varðar, þá segir þýski prófessorinn Bassim Tibi sem fæddur er í Sýrlandi, að forsenda þess að evrópsk menning og grundvallargildi varðveitist fyrir komandi kynslóðir, sé sú að annað hvort evrópuvæðist íslam, eða Evrópa íslamvæðist. Með evrópuvæðingu íslam á Tibi við íslam sem verður veraldlegra og bundnara sjálfum einstaklingunum.

Íslamsfræðingurinn virti, Bernard Lewis, gengur skrefinu lengra. Lewis er þekktur fyrir jákvæðni í garð íslam og hann er aðdáandi stórveldistíma íslamstrúarinnar. Hann telur, að múslimar verði í meirihluta meðal íbúa Evrópu innan 100 ára. Evrópa verður þar með framlenging af Arabaheiminum. Álfan verður „hið arabíska Vestur“.34

Og í þungamiðju baráttu nútíman og framtíðar um að fanga sálu Evrópu, standa múslimskar stúlkur og konur tákngerðar með slæðunni.

Sjónvarpsfréttamenn frá Ástralíu heimsækja eitt af sérhverfum múslima í Stokkhólmi

Heimildir

1. Sjá Arab Human Development Report, Wikipedia og UNDP: Arab Human Development Reports, síðast sótt 18-05-2016.
2. ALECSO report: 97 million illiterates in Arab countries, síðast sótt 18-05-2016.
3. Summary of Population Statistics 1960-2015, Statistiska centralbyrån SCB, síðast sótt 18-05-2016.
4. Sweden: International Religious Freedom Report 2009. U.S. State Department, síðast sótt 18-05-2016.
5. Ég tel að hugtakið sérhverfi sé meira lýsandi fyrir slík svæði en orðið gettó. Margir tengja hugtakið gettó við félagslega niðurníslu. Með orðinu sérhverfi er hér átt við svæði þar sem innflytjendur eru í meirihluta og þar sem aðlögunarvandamál eru veruleg. Þetta þarf ekki nauðsynlega að tákna að umhverfi og innra skipulag sé í niðurníslu, þótt það geti oft verið þannig.
6. Sjá skýrslu sænsku lögreglunnar um sérhverfi múslima í borgum og bæjum Svíþjóðar: En nationell översikt av kriminella nätverk med stor påverkan i lokalsamhället.
Rikskriminalpolisen. Underrättelsesektionen, síðast sótt 18-05-2016.
7. Eftirfarandi er byggt á grein Aje Carlbom. ,,På vej mod integration i etniske enklaver” (Social Forskning, þemanúmer mars 2005).
8. Svenska Dagbladet (svd.se), 12. nóvember 2014: ,,Ambulansfacket kräver skyddsutrustning”, og 12. desember 2014: ,,Sjunkande tillit ger konkreta problem.”
9. Sjá svd.se, 24 júlí 2015: ,,Våld ett alt större problem.”
10. Myndir af slíku atviki voru sýndar á Fox News 26 nóvember 2004.
11. Sydsvenskan 18. apríl 2006.
12. Sweden Democrats: Immigration, Wikipedia, síðast sótt 18-05-2016.
13. Svenska dagbladet 5. desember 2004.
14. Sjá aftonbladet.se, 6. ágúst 2010: ,,Sverige i botten av våldtäktsstatistik. Sverige har näst flest våldtäkter i hela världen.”
15. Sjá gatesoneinstitue.org, 14. febrúar 2015: ,,Sweden: Rape Capital of the West.” Sjá einnig ,,Sexualbrott i Sverige” á wikipedia.org. Á bra.se hefur verið upplýst að stjórnvöld hafi skráð 6.700 nauðganir 2014: ,,Våldtäkt och sexualbrott” (án dagsetningar).
16. Hjelm, Ann-Christine. 2006. Är Kulturgenererad Grov Brottslighet Myt eller Verklighet?: Brottsoffer och Gärningsmän vid Grova Brottmål i Svea Hovrätt 2002.
17. Expressen 21. ágúst 2005. Heimildir fyrir þessum upplýsingum er skýrsla frá Brottförebyggande Rädet í Svíþjóð.
18. Brottförebyggande Rädet (Ráð til fyrirbyggingar afbrota, skammstafað BRÅ), 2010. BRÅ hefur ekki gefið upp hlutfall kærðra nauðgana vegna barna undir 17 ára aldri eftir þetta.
19. Sjá avpixlat.info, 6. febrúar 2015: ,,Svenskarna och gruppvåldtäkten.”
20. Dagens Nyheter 16 júní 2005.
21. Sjá dansk-politi.dk, 20. september 2013: ,,Narkohandel, intergrationsproblemer og lukkede døre i Malmø.”
22. Björn Bjarnason. 2016. Svíþjóð: Lögregla þögul um kynferðisbrot af ótta við rasistastimpil, Varðberg, 13. janúar. Síðast sótt 18-05-2016.
23. Tino Sanandaji: Facts on Immigration [English Subtitles], YouTube. Síðast sótt 20-05-2016. Sjá einnig Wente, Margaret. 2015. Sweden’s ugly immigration problem. The Globe and Mail, 11. september. Síðast sótt 19-05-2016.
24. Grein eftir Södersten í Dagens Nyheter 28. desember 2003.
25. Þessi rannsókn var verkefni frá sænsku ríkisstjórninni árið 2002. Hér er vitnað í Jyllandsposten 14. ágúst 2004.
26. Lane, Oliver JJ. 2016. Report: 2015 Migrant Crisis Will Cost Sweden Kr 583,000,000,000 – 14x The Country’s Defence Budget Breibart, 19. febrúar. Síðast sótt 19-05-2016.
27. Sundsvall Tidende, 3. október 2005.
28. Studieförbundet Näringsliv & Samhälle: ,,Arbete? Var god dröj! Innvandrare i välfärdssamhället” (2002).
29. Hið sjö síðna langa bréf til sænska þingsins er hægt aðlesa á heimasíðu sænska ríkissjónvarpsins www.svt.se 27. apríl 2006.
30. Sjá aftenbladet.no, 28. september 2012: ,,Malmös jøder sjokkert etter angrep.”
31. Karen Jespersen í Berlinske Tidende 19. febrúar 2005.
32. Sweden: Leading Social Democrat “The White Majority is the Problem”, YouTube.com, 19-05-2016.
33. Komið á framfæri í einkasamtölum við menntafólk og stjórnmálamenn.
34. ,,The Islamization of Europe?” Commentry Magazine, desember 2004.